Μελαγχολία

Θυμάμαι τις σκέψεις που έκανα όταν ακόμα το διδακτορικό δεν ήτανε με σάρκα και οστά γύρω μου να στοιχειώνει την κάθε μου σκέψη και το κάθε μου βήμα, δεν είχε πάρει μορφή, δεν με κύκλωνε με την εικόνα του και ο χώρος μου δεν ήτανε περικυκλωμένος από στίβες βιβλίων, σημειώσεων, post-it και φωτοτυπιών...Θυμάμαι λοιπόν που συζήταγα με μια φίλη μου φοβούμενη πως ξεκινώντας κάτι τέτοιο θα  ξύπναγα μια μέρα, προχωρημένα 30 και θα διαπίστωνα ότι ο κόσμος γύρω μου έχει συνεχίσει να κινείται και να υπάρχει κι εγώ κλεισμένη μέσα σε μια γυάλινη σφαίρα ξέχασα να ζήσω...Έτσι νιώθω τώρα...αν και δεν είμαι προχωρημένα 30 απλά μεσιάζω οσονούπω την δεκαετία των 20, διαπιστώνω ότι δεν αισθάνομαι καθόλου 25. Έχω βαρύνει, έχω σκουριάσει. Η σκέψη μου κατακλύζεται από εικόνες και γεγονότα, από ιδέες αλλά τίποτε από όλα αυτά δεν βγαίνει στην επιφάνεια. Θέλω να ζήσω, θέλω να δώσω πράγματα και συναισθήματα και αντ' αυτού βρίσκομαι σε έναν φαύλο κύκλο όπου το μέγιστο της ενέργειάς μου δίνεται σε ένα διδακτορικό, το οποίο σαφώς και θέλω και αγαπάω αλλά όπως και να  χει δεν κρατάει καλή συντροφιά τα βράδια, και ενώ επιθυμώ τόσο να έχω έναν άνθρωπο δίπλα μου, με τον οποίο να μοιραστώ χαρές και αγωνίες, καταλήγω ο καλύτερος σύμβουλος σχέσεων για όλες μου τις φίλες και το Σάββατο βράδυ να τις παρατηρώ όταν ετοιμάζονται να βγουν ραντεβού...Τι κάνω λάθος; Αν ήξερα τι είναι αυτό που κάνω λάθος και μένω μόνη μου, να το διόρθωνα, να ξανάρχιζα την ζωή από την αρχή ζώντας την κάθε στιγμή...