"Δεν θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδια
χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια..."

Το γράμμα, Σωκράτης Μάλαμας


Ακούω χρόνια και χρόνια αυτό το τραγούδι κι αυτός ο στίχος άλλοτε περνάει αδιάφορα από τα αυτιά μου, άλλοτε μπορεί να τον σιγοτραγουδήσω μηχανικά ίσως κι άλλοτε τριβελίζει το μυαλό μου... Όπως μια Παρασκευή, μια εβδομάδα πριν περίπου. Προσπαθούσα να μείνω άνετη, να το παίξω ότι δεν τρέχει τίποτε, ότι δεν με ένοιαζε που τον χαιρετούσα πάλι για ένα μήνα, που θα έκανα να νιώσω την καρδιά μου να φτερουγίζει από αγάπη τόσο καιρό. Δεν είναι ο πρώτος αποχαιρετισμός, ούτε ο τελευταίος αλλά κάθε φορά το κορμί σκίζεται στα δυο. Μπήκα στο τρένο, παρατηρώντας τον κόσμο γύρω μου. Είναι ένα παιχνιδάκι, να με κρατάει απασχολημένη, να περάσουν τα πρώτα λεπτά χωρίς να σκέφτομαι, να μην πονάει τόσο. Ο στίχος εκεί στο κεφάλι μου... χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια... η δική μου σκοτεινιά, η δική μας σκοτεινιά... Τελικά κι αυτό έχει την ομορφιά του, ένας πόνος που γίνεται αγάπη, γλύκα, αγκαλιά, ψίθυροι στο σκοτάδι, κλεφτά φιλιά, γράμματα ερωτικά, ώρες αγωνίας, λαχτάρας, αγάπης...Γίνεται έρωτας...