Τον ίδιο τον Θεό να είχα απέναντί μου
σου λέω προτιμώ την κόλαση μαζί σου...

Είναι πολύ περίεργο πως κάποια ζητήματα της καθημερινότητάς σου που κάποτε έπαιρναν τεράστιες διαστάσεις στο μυαλό σου, ξαφνικά δεν σε απασχολούν καθόλου (σε σημείο ανησυχητικό, ειδικά όταν πρόκειται για δουλειά!!). Γεγονότα που μέχρι πριν λίγο θα μπορούσαν να σε κάνουν να χάνεις τον ύπνο σου για μέρες, τώρα περνάνε στα ψιλά... Κι αρκεί ένα μήνυμα, ένα χαμόγελο, ένα χάδι στα μαλλιά για να σε κάνει να ξεχάσεις το σήμερα και να κοιτάς με τα μάτια όλο προσμονή ένα αύριο, που δεν είναι πλέον δικό σου μόνο, αλλά το μοιράζεσαι με έναν ακόμη άνθρωπο, ο οποίος κουβαλάει τις έννοιες σου, τα προβλήματά σου για να περπατάς εσύ δίπλα του ανάλαφρη και ευτυχισμένη... Γι αυτόν τον άνθρωπο μπορείς να δώσεις τα πάντα, να χάσεις τα πάντα, αρκεί να κερδίσεις μια στιγμή ευτυχίας δίπλα του...