Ώρες ώρες μια πιάνουν διαφόρων τύπων απορίες.... Τι είναι η ζωή, τι είναι ο θάνατος, να ζει κανείς ή να μη ζει και λοιπά!! Αφήνω όμως τον Άμλετ στη θέση του (αρκετοί τον έχουν κατακρεουργήσει, ας μην ασελγήσω κι εγώ πάνω του!) για να μπω στο θέμα μου!
Κατ' αρχήν, Καλή Χρονιά και Ευτυχισμένος ο Νέος Έτος, καθότι είναι το πρώτο post της νέας χρονιάς!! (Δηλαδή, αν θυμόσουν ρε κοπελιά να γράψεις το Πάσχα, πάλι Καλή Χρονιά θα έλεγες;) Αδιαφορώ για το σχόλιο και συνεχίζω!!
Έχεις μια παρέα, με την οποία λες πολλά πράγματα, συζητάς, περνάς καλά και τους αγαπάς και σε αγαπάνε. Κάποια στιγμή, γνωρίζεις έναν άνθρωπο κι ο χρόνος που πέρναγες με την παρέα αναγκαστικά μειώνεται, γιατί δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά. Προσπαθείς βέβαια να τα συμβιβάσεις, να βλέπεις και τους φίλους σου αλλά να περνάς και χρόνο με τον Γ., τον οποίο αναγκασικά δεν βλέπεις και πολύ καθότι δεν είναι Αθήνα όλο τον καιρό. Ο χρόνος σας λοιπόν είναι αναγκαστικά περιορισμένος και κάθε φορά μετρημένος, με τις μέρες και τις ώρες.
Ξαφνικά, αποφασίζουν ότι η συμπεριφορά σου αυτή, τους ενοχλεί. Επειδή μια μέρα δεν κατάφερες να συμβιβάζεις τα πράγματα, επειδή προτίμησες να μείνεις με τον Γ. κι όχι να δεις εκείνους. Και τυπικά δεν αλλάζουν συμπεριφορά, αλλά όταν πας να πεις κάτι που να αφορά εσένα και τον Γ., κόβουν την κουβέντα ευγενικά, θυμούνται περιστατικά που τους είχαν ενοχλήσει ένα χρόνο πριν, η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από άσχετα θέματα και εξακολουθούν να παραμένουν ενοχλημένοι κι εσύ ψάχνεις να βρεις το έγκλημά σου...

Κι αναρωτιέμαι, σε ποιο σημείο σταματάει το φιλικό ενδιαφέρον και σε ποιο ξεκινάει η παρέμβαση στην προσωπική ζωή; Ποιος άγραφος νόμος της παρέας και της φιλίας σε υποχρεώνει να βάζεις την παρέα πάνω από τον άνθρωπο με τον οποίο σκοπεύεις να περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου; Ποιος ο λόγος να μπαίνεις σε μια διαδικασία να δίνεις εξηγήσεις και να δικαιολογείσαι για προσωπικές σου επιλογές;